XXIX Niedziela Zwykła

"Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga"

Mt 22, 15-21

Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Jezusa w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby mu powiedzieli: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?» Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: «Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» Odpowiedzieli: «Cezara». Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga».

Rozważanie:

Wszystko, co oddajemy Bogu – nasze modlitwy, nasz czas, nasze przychodzenie do kościoła – nie będą ostatecznie wyrazem naszego szacunku dla Boga, jeśli nie oddamy się Mu w całości. Bez tego wewnętrznego oddania wszystko będzie tylko jakimś marnym „ochłapem” rzuconym na odczepne. Oddać Bogu to, co należy do Boga, to oddać Mu siebie. To uznać swoją od Niego zależność. Oddać Bogu to, co należy do Boga, to przypomnieć sobie, że jesteśmy tylko gospodarzami świata, a nie jego właścicielami. Oddać Bogu to, co należy do Boga, to uświadomić sobie, że do Niego należy wieczność. To On jest Panem życia i tylko On ma prawo decydować o narodzinach i śmierci, nie człowiek. Oddać Bogu to, co należy do Boga, to przyjąć wiadomość, że Bóg wie najlepiej, a Jego słowo ważniejsze jest niż każde ludzkie słowo. Jego prawo ma pierwszeństwo przed ludzkim prawem.