Światowy Dzień Chorego

Światowy Dzień Chorego ustanowił Jan Paweł II w liście do ówczesnego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia kard. Fiorenzo Angeliniego z 13 maja 1992 r. Papież wyznaczył też od razu na obchody tego Dnia 11 lutego, gdy Kościół powszechny wspomina pierwsze objawienie Maryi w Lourdes. Ogólnoświatowe obchody tego Dnia odbywają się co roku w którymś z sanktuarium maryjnych na świecie. Ustanowienie tego dnia zostało skierowane do całego Kościoła powszechnego jako wezwanie, aby poświęcić jeden dzień w roku modlitwie, refleksji i dostrzeżeniu miejsca tych, którzy cierpią na duszy i na ciele. Jan Paweł II ustanawiając Światowy Dzień Chorego zaznaczył, że: „Ma on na celu uwrażliwienie Ludu Bożego i – w konsekwencji – wielu katolickich instytucji działających na rzecz służby zdrowia oraz społeczności świeckiej na konieczność zapewnienia lepszej opieki chorym; pomagania chorym w dowartościowaniu cierpienia na płaszczyźnie ludzkiej, a przede wszystkim na płaszczyźnie nadprzyrodzonej; włączenie w duszpasterstwo służby zdrowia wspólnot chrześcijańskich, rodzin zakonnych, popieranie coraz cenniejszego zaangażowania wolontariatu..." Po raz pierwszy Dzień ten obchodzono w 1993, a główne uroczystości odbyły się wtedy w Lourdes i – częściowo – w Rzymie. W kolejnym roku miejscem centralnych obchodów była Jasna Góra, a następnie: Jamusukro (Wybrzeże Kości Słoniowej), Guadalupe (Meksyk), Fatima, Loreto, Harissa (Liban), Rzym (połączone z Jubileuszem Chorych), Sydney, w narodowym sanktuarium katolików indyjskich w Vailankamy, w Lourdes, w Jaunde (Kamerun), w Adelajdzie w Australii i Seulu.

Czym dla nas jest zdrowie? Zdrowie jest najważniejsze! Któż z nas nie słyszał tych słów, a wielu je też wypowiedziało i stale powtarza. Gdy pytamy solenizantów, zwłaszcza, gdy przybyło im już sporo lat, albo rodziców oczekujących dziecka, co by sobie chcieli życzyć, zwykle w końcu padają sakramentalne słowa: „Ale najważniejsze jest zdrowie!" Zdrowie i w naszym społeczeństwie jest wysoko, być może nawet najwyżej cenionym dobrem. I to nie tylko wśród tych, którzy przekonali się już o prawdziwości słów: „Szlachetne zdrowie, nikt się nie dowie, jako smakujesz, aż się zepsujesz." „Coś trzeba zrobić dla swego zdrowia" – to dość często powtarzane postanowienie podejmowane przez młodych i starych. I często na „ołtarzu zdrowia" składa się wiele ofiar: od joggingu poprzez wyciskającą wiadra potu siłownię, po diety – cud. Takiej postawie i takim postanowieniom niczego nie można zarzucić. Jedynie intensywność, z jaką ta nowa moda jest celebrowana przez niektórych, każe postawić pytanie: Jeśli zdrowie jest wszystkim i jest najważniejsze, to jak doświadczam siebie w chorobie? Czy chorując, jestem jeszcze KIMŚ we własnych oczach, dla samego siebie? Czy potrafię przyjąć chorobę jako coś, co też należy do życia? Jak widzę samego siebie, gdy choruję, tak zapewne również oceniam chorych, z którymi się spotykam w moim środowisku. Czy ich przekreślam, wykluczam? Czy boję się konfrontacji z ich cierpieniem? W książce Joosteina Gaardera „W zwierciadle, niejasno" anioł Ariel odwiedza śmiertelnie chorą Cecylię. Na jej pytania anioł udziela odpowiedzi, która może dodawać otuchy i odwagi nie tylko tym, którzy są chorzy, lecz także tym, dla których zdrowie jest wszystkim: każdy człowiek jest niepowtarzalnym, wyjątkowym i nieprzemijalnym spojrzeniem Boga na świat. Wszystko, również bolesne rzeczy są częścią spojrzenia, jakim Bóg przez każdego człowieka obejmuje świat. Sam Bóg cieszy się każdym człowiekiem i z każdym cierpi. Może właśnie w cierpieniu najbardziej zbliżamy się do Boga i jego miłości...?

Serdecznie zapraszam na mszę św. w int. chorych i starszych parafian w środę 11 lutego o godz. 9.30.